ظرفیت قطع، که گاهی اوقات به عنوان ظرفیت قطع نامیده می شود، حداکثر تعداد آمپر یا ولتی است که یک مدارشکن می تواند قطع کند. هر دستگاه طراحی شده برای قطع جریان الکتریکی می تواند بیش از یک ظرفیت قطعی داشته باشد زیرا ولتاژی که در معرض آن قرار می گیرد بر تعداد آمپرهایی که می تواند قطع کند تأثیر می گذارد.
هنگامی که جریانی بین جریان غیرقابل ذوب معمولی و ظرفیت شکست نامی مشخص شده در استاندارد مربوطه به فیوز اعمال می شود، فیوز باید بدون ایجاد خطر برای محیط اطراف به طور رضایت بخشی عمل کند. جریان خطای مورد انتظار مداری که فیوز در آن قرار می گیرد باید کمتر از جریان ظرفیت شکست نامی مشخص شده در استاندارد باشد. در غیر این صورت، هنگام سوختن فیوز، قوس ممتد، احتراق، سوختن فیوز، ذوب شدن با قطعات تماس، پدیده غیر قابل تشخیص علامت فیوز رخ می دهد. البته، فیوزهای پایین‌تر این شرط را می‌شکنند که قابلیت تنظیم استاندارد به آن نرسد، آسیبی که-در بالا ذکر شد می‌تواند در هنگام استفاده نیز اتفاق بیفتد.