1. هنگامی که تجهیزات الکتریکی به طور معمول کار می کنند، فیوز نباید منفجر شود.
2. هنگامی که یک اتصال کوتاه رخ می دهد، فیوز باید فورا منفجر شود.
3. هنگامی که جریان به طور معمول تغییر می کند (مانند فرآیند راه اندازی موتور)، فیوز نباید منفجر شود.
4. هنگامی که تجهیزات الکتریکی به طور مداوم اضافه بار می شود، فیوز باید به تاخیر بیفتد.
انتخاب فیوزها عمدتاً شامل انتخاب نوع و تعیین جریان نامی مذاب است.
هنگام انتخاب نوع فیوز، عمدتاً بر اساس ویژگی های حفاظتی بار و اندازه جریان اتصال کوتاه است. به عنوان مثال، فیوزهایی که برای محافظت از روشنایی و موتورها استفاده می شوند، عموماً برای محافظت در برابر اضافه بار در نظر گرفته می شوند. در این زمان، امید است که ضریب ذوب فیوز باید به طور مناسب کوچک باشد. بنابراین، مدارهای روشنایی و موتورهای با ظرفیت کمتر باید از فیوزهای سری RC1A با مذاب آلیاژ سرب و روی استفاده کنند. برای مدارهای روشنایی و موتورهای با ظرفیت زیاد، علاوه بر محافظت در برابر اضافه بار، قابلیت قطع جریان اتصال کوتاه در هنگام اتصال کوتاه نیز باید در نظر گرفته شود. اگر جریان اتصال کوتاه کم است، می‌توانید از فیوزهای سری RCIA با مذاب قلع یا فیوزهای سری RM1{10}} با مذاب روی استفاده کنید. فیوزهای حفاظتی مورد استفاده برای خطوط تغذیه با ولتاژ پایین در کارگاه ها به طور کلی ظرفیت شکستن در هنگام اتصال کوتاه را در نظر می گیرند. هنگامی که جریان اتصال کوتاه زیاد است، باید از فیوزهای سری RL1 با ظرفیت شکست بالا استفاده کرد. هنگامی که جریان اتصال کوتاه بسیار زیاد است، باید از فیوزهای سری RT0 با عملکرد محدود کننده جریان استفاده شود. ولتاژ نامی فیوز باید بزرگتر یا مساوی ولتاژ نامی مدار باشد. جریان نامی فیوز باید بر اساس بار انتخاب شود.
