فقط باید به عنوان یک مشخصات اسمی در نظر گرفته شود. میزان جریان عبوری از فیوز و زمان ذوب آن در استانداردهای محصول فیوز مشخص شده است که بسته به استاندارد متفاوت است. متفاوت است. فیوزها دارای "ضریب فیوز" هستند که مقدار آن بیشتر از "1" است (به طور کلی بین 1.1 و 1.5)، که نسبت "جریان غیر فیوز معمولی" به "جریان نامی" است. از اینجا می توان دریافت که حتی اگر جریانی که از فیوز می گذرد بیشتر از جریان نامی آن باشد اما از جریان غیر فیوز معمولی تجاوز نکند، فیوز نباید منفجر شود.
جریان نامی حداکثر جریانی است که فیوز می تواند برای مدت طولانی کار کند. با فرض اینکه جریان حفاظتی Ir باشد، جریان نامی فیوز باید به صورت In انتخاب شود، سپس این دو باید شرایط زیر را داشته باشند In=Ir/(fo*f1)، fo نرخ کاهش برای فیوزهای استانداردهای مختلف، و فیوزهای استانداردهای ICE ممکن است نرخ کاهش را اضافه کنید، یعنی fo{2}}. برای فیوزهای استاندارد UL، نرخ کاهش fo{4}}.75. f1 نرخ کاهش پس از در نظر گرفتن دما است. هر چه دمای محیط بالاتر باشد، فیوز هنگام کار گرمتر می شود و عمر آن کمتر می شود. در اینجا ذکر این نکته ضروری است که این به دمای هوای اطراف فیوز اشاره دارد و نباید با دمای اتاق اشتباه گرفته شود. صرف نظر از اینکه مشخصات UL یا ICE باشد، الزامات فیوز در دمای اتاق 25 درجه فرموله شده است، بنابراین نیازی به در نظر گرفتن نرخ کاهش خاصی نیست. بدیهی است که نرخ درجه بندی فیوز نیز در دماهای مختلف محیط متفاوت است.
ماده فیوز دمنده دمای ذوب پایین تری دارد و نسبت به دمای محیط حساس تر است و سرعت کاهش بیشتری دارد. فیوز خود بازیابی پلیمری به دما بسیار حساس است، بنابراین بیشترین میزان کاهش را با دما دارد. پس از اتخاذ این نرخ، نه تنها می تواند عملکرد ایمن مدار را تضمین کند، بلکه عملکرد ایمن و طولانی مدت فیوز را نیز تضمین می کند.
