فیوز یک وسیله الکتریکی است که فیوز را با گرمای تولید شده توسط خود فیوز می کند و هنگامی که جریان از مقدار مشخص شده بیشتر شد، مدار را قطع می کند. فیوز مبتنی بر این واقعیت است که پس از اینکه جریان برای مدتی از مقدار مشخص شده فراتر رفت، گرمای تولید شده به خودی خود مذاب را ذوب می کند و در نتیجه مدار را قطع می کند. یک محافظ جریان ساخته شده با استفاده از این اصل. فیوزها به طور گسترده در سیستم های توزیع برق فشار قوی و پایین و سیستم های کنترل و همچنین تجهیزات الکتریکی استفاده می شوند. فیوزها به عنوان محافظ های اتصال کوتاه و جریان اضافه، یکی از متداول ترین وسایل حفاظتی هستند.
دمیدن یا نشدن فیوز به شدت جریانی که از آن می گذرد بستگی دارد و ربطی به ولتاژ کاری مدار ندارد.
ولتاژ نامی فیوز از منظر استفاده ایمن از فیوز پیشنهاد شده است که بالاترین ولتاژ کاری مدار است که در آن فیوز در حالت کار ایمن قرار دارد. این نشان می دهد که فیوز را فقط می توان در مداری با ولتاژ کاری کوچک و ولتاژ نامی فیوز خشک قرار داد. فقط به این ترتیب فیوز می تواند به طور ایمن و موثر کار کند، در غیر این صورت، هنگام سوختن فیوز، قوس الکتریکی مداوم و ولتاژ خراب می شود تا مدار را به خطر بیندازد.
بنابراین، هنگام انتخاب فیوز، باید اطمینان حاصل کنیم که ولتاژ نامی فیوز بیشتر یا برابر با حداکثر ولتاژ مدار محافظت شده است تا از عملکرد ایمنی کافی فیوز اطمینان حاصل شود.