عملکرد و اصل کار فیوز
به اصطلاح فیوز، با توجه به نام، یکی دو دستگاه را نیز می تواند درک کند، یعنی دستگاهی که ذوب می شود و می شکند. اصل عمل آن بسیار ساده است: می دانیم که وقتی یک مدار کوتاه در مدار رخ دهد، جریان لحظه ای بسیار زیاد خواهد بود، و سیم هادی گرم خواهد شد. اگر فیوز برای محافظت از مدار وجود ندارد، به احتمال زیاد تجهیزات الکتریکی را می سوزاند.
به منظور محافظت از تجهیزات الکتریکی از سوختن توسط مدار کوتاه تصادفی، مردم فیوز را اختراع کردند و آن را به صورت سری به مدار متصل کردند. بخش کلیدی سیم فلزی خاص یا ورق هادی با نقطه ذوب پایین است. هنگامی که اتصال کوتاه، اضافه بار و غیره زمانی رخ می دهد که جریان بزرگ فیوز گرم می شود، بخش هادی فیوز به نقطه ذوب می رسد و ذوب می شود، پیوند را می شکند و از دست می دهد و جریان را قطع می کند. در نتیجه حفاظت از تجهیزات الکتریکی. پیشخدمت بزرگ فیوز باید اسم فیوز را می شنید، فیوز است. همان طور که در شکل زیر نشان داده شده است، برخی فیوزهای کم ولتاژ مناسب برای محیط های کم ولتاژ به طور گسترده ای در تجهیزات الکتریکی مختلف و محصولات الکترونیکی دیجیتال مورد استفاده قرار می گیرند.
فیوز ولتاژ بالا: اصل کار اساساً یکسان است، تفاوت اصلی در این است که لوله فیوز با شن کوارتز ریز برای خاموش کردن قوس پر شده است. عمدتاً در محیط های با ولتاژ بالا مانند خطوط انتقال ولتاژ بالا، ترانسفورماتورها، ها و دیگر محیط ها برای جلوگیری از سوختن تجهیزات الکتریکی به دلیل اضافه بار و مدار کوتاه استفاده می شود.