تفاوت کاربرد فیوز و مدارشکن

تفاوت کاربرد فیوز و مدارشکن

منبع تفاوت بین مدارشکن ها و فیوزها این است: مدارشکن ها می توانند برای توزیع انرژی الکتریکی، شروع موتورهای ناهمزمان به ندرت، حفاظت از خطوط برق و موتورها و غیره استفاده شوند و زمانی که دچار اضافه بار جدی، مدار کوتاه، و گسل های زیر شورش می شوند، می توانند به طور خودکار قطع شوند. مدار، تابع آن معادل ترکیب سوئیچ فیوز و رله بیش از حد گرم کننده است. فیوز را فیوز نیز می نامند که یک جزء الکتریکی است که در یک مدار نصب می شود تا از عملکرد ایمن مدار اطمینان حاصل شود.

فیوز در واقع یک محافظ مدار کوتاه است، که به طور گسترده ای در سیستم های توزیع برق و سیستم های کنترل، عمدتاً برای حفاظت از مدار کوتاه یا حفاظت شدید اضافه بار استفاده می شود. مدارشکن به یک دستگاه سوئیچینگ اطلاق می شود که می تواند جریان را تحت شرایط حلقه معمولی ببندد، حمل و بشکند، و می تواند جریان را تحت شرایط حلقه غیرطبیعی در یک زمان مشخص ببندد، حمل و بشکند. مدارشکن ها با توجه به دامنه استفاده شان به مدارشکن های ولتاژ بالا و مدارشکن های کم ولتاژ تقسیم می شوند. تمایز ولتاژ بالا و پایین نسبتاً مبهم است. به طور کلی به کسانی که بالاتر از ۳kV هستند لوازم الکتریکی با ولتاژ بالا نامیده می شوند.

فیوز (فیوز) به یک وسیله الکتریکی اطلاق می شود که فیوز را با گرمای تولید شده به خودی خود فیوز می کند زمانی که جریان از مقدار مشخص شده تجاوز می کند. فیوز بر اساس جریان بیش از مقدار مشخص شده برای یک دوره از زمان، مذاب توسط گرمای خود ذوب می شود، در نتیجه شکستن مدار؛ یک محافظ فعلی که با استفاده از این اصل ساخته شده است.